Işıkları Kapat Artık Cahiliye Çağındayız

içimde yalvaran bir şarkı var

yalvarmak bir şeyi değiştirdiğinden değil

gözüm kaymaklanır

başka bir gözle mayalanmaya müsait

hatrımdasın bu akşam

beynim benim bu buluştuğumuz

günaydın yönetmen nasılsın

karşımda duruşun epey asılsız

hayırsız tekliflere açığım bilirsin

ama bu sonuncusu

bugün hangi benliğimi dövdüm

bilmiyorum sayamıyorum artık

kaç kilo ettik esnaf

kestik demeyecek miydi yönetmen

yoksa pazarlık payı mı bırakmalı

hiç güleceğim yoktu

hiç güleceğim yoktu

duvarda asılı bütün hüzünlerim

hiçbirini tanımıyorum ki 

nasıl payidar kalayım

zamirler halime bakın

cümlelerin etkisi geçti

gözlerinde gözlerimi görebiliyorum dedim

ben de seni yatağımda dedin

gecenin koynuna usul usul yanaştım

sabit sevgileri aramayı bıraktık

her şey yolunda 

balinalar kollarını açmış

birbirine sarılmaktan korkmuyor

ışıkları kapat artık cahiliye çağındayız

hiçbir şeyin bilinmediği

hiçbir şeyin görülmediği

hatalı olduğumun teyit edildiği

ama geri dönüşü yok

bir daha asla keman çalamayacağım

değişmeyi denedim fakat olmadı

kırmızı avant garde kanepenin

başucunda oturuyorsun

peki ya söylesene bu saklambaçta

beni her zaman nasıl buluyorsun